Jestem graczem. Lubię grać. Daje mi to relaks przy jednoczesnym pozbyciu się stresów dnia codziennego. Dlatego włosy mi się jeżą na głowie, gdy po raz kolejny słyszę dwa słowa: zwalczanie piractwa.

Jeśli mówimy o „zaletach” zabezpieczeń typu DRM dla deweloperów:

1. Zabezpiecza i zamyka rynek konsumencki na twój produkt (technika taka sama jak Microsoft->Windows)
2. Daje software’owi „date przydatności do spożycia”- po wykorzystaniu aktywacji klient musi ponownie kupić produkt
3. Totalne zamknięcie odsprzedaży gier na serwisach typu Allegro- zmusza to do kupowania gier prosto od producenta, przez co ich zysk zwiększa się. Ludzie kupujący gry z „second handu” nie dają w łapkach kasy dla firmy, o co od dawna zresztą w/w walczą. (Jest to powód dla akceptacji regulaminu EULA w okienku przed instalacją, w którym jak byk napisane jest, że kupujesz jedynie licencję)
4. Używanie DRM do zbierania danych o konsumentach -> marketing
5. Prawdopodobne zmuszenie klienta do kupienia wersji konsolowej w celu pozbycia się problemów

Te 5 punktów to pierwsze, jakie wpadły mi do głowy. Aby być zrozumiałym- DRM NIE MA NA CELU ZWALCZENIA PIRACTWA, ma na celu kontrolę uczciwych klientów.

Sam fakt, że każdy DRM/zabezpieczenie przed kopiowaniem zostało prędzej czy później złamane jest dowodem, że tego typu rzecz po prostu NIE DZIAŁA jako zabezpieczenie antypirackie. Innymi słowy, pakowanie w zabezpieczenia kasy($100,000 w przypadku pecetowej wersji GTA IV) nie ma całkowitego sensu.
Nie, jedynym celem DRM jest kontrola płacących klientów i zmuszenie ich do płacenia coraz więcej za ten sam produkt. Jest to dokładnie taka sama sytuacja jak z przemysłem muzycznym- iTunes na początku chciał sprzedawać licencje na mp3 na tylko jedno urządzenie- za każde inne należała się dopłata.

Ray Muzyka(jeden z szefów Bioware) kiedyś w wywiadze powiedział, w jakim kierunku idzie rynek: wszystko kręci się wokół mikro-transakcji, comiesięcznego abonamentu. Jest to bezpośrednia droga do zwiększenia dochodu- zamykania klientów w usłudze, nad którą masz pełną kontrolę. Kiedy już ludzie przyzwyczają się do aktywacji gier online, kolejnym krokiem jest zmuszenie do logowania się za każdym razem nawet wtedy, kiedy chcesz grać w singla(system Games for Windows Live!), tak samo jakbyś chciał grać w multi. Od tego jest już tylko niewiele do pobierania „małych opłat za serwery” i oferowaniu DLC, które od samego początku powinno być obecne (Prince of Persia- DLC zawierało… ZAKOŃCZENIE GRY. Niedostępne dla PCtowców). Jeszcze się nie odwrócisz, a już trzeba będzie płacić abonament za każdą grę(single player lub multi), zupełnie jak MMO.

Twórcy zmieniają zabezpieczenia dodając drobne, ale częste zmiany. Dotychczas to działało- spójrzmy zresztą, jak jest teraz. Zaczęło się od wpisywania kodu z instrukcji (Commodore), a obecnie tkwimy na etapie aktywacji online i ograniczenia ilości instalacji. Gdyby nie natychmiastowy odzew PCtowych graczy na zabezpieczenia takiego Bioshocka, pewnie i tego typu zabezpieczenie by przeszło- przypisanie aktywacji do twojego konta.

Prawda jest taka, że rynek PC nie jest nieskończony, obecnie stoimy w miejscu, a deweloperzy starają się wyssać każdego dolara z płacących klientów.

Wywiad z Timem Gerritsenem(byłym szefem Human Head Studios) wskazał dosłownie na to samo. Według niego koszty stworzenia jednej gry zwiększyły się od 3 do 5 razy w czasie ostatnich 10 lat, ale dochód był mniej więcej stały. Stały. Dla mnie znaczy to, że rynek gier PC tak naprawdę się nie rozrósł przez ten czas- nie ma zbyt wielu „nowych” klientów aby wypełnić lukę tych, którzy przeszli na konsole. Nie trzeba mieć magisterki z matmy aby dostrzec, że zwiększające się koszty produkcji+ niezmieniający się dochód -> zadłużenie i upadek.

To jest droga jaką obecnie idzie PC. Wszyscy wznoszą okrzyki zachwytu nad Valve i Steam- cholera, przecież sam ich używam- ale wystarczy spojrzeć na to co się stało, kiedy serwery zostały wyłączone na potrzeby naprawy. Wiele ludzi zostało odgrodzonych od ich gier, nie mogli uzyskać do nich dostępu przez kilka godzin. Co więcej, nie możesz sprzedać gry kupionej na Steamie, ponieważ jest przypisana do twojego konta. Inaczej mówiąc -> więcej ludzi kupuje gry prosto od producenta -> zwiększony dochód dla wydawcy i dewelopera.

Identyczna sytuacja jest z XBOX LIVE, chociaż wydaje się mniej oczywista.

Niestety uważam, że jest już za późno aby zatrzymać ten trend. Jeśli zamierzacie(ja zamierzam) grać na PC w przyszłości, okaże się, że „warunki” są jeszcze bardziej restrykcyjne dla uczciwych klientów niż obecnie. Dla uczciwych klientów, bo to ONI są targetem DRM, nie piraci, i istnieje MNÓSTWO powodów dla których firmy nadal będą kontynować takie praktyki(moje 5 punktów na początku).

Byliśmy świadkami zwykłem manipulacji klientem, a nie zwalczania piractwa.

Nie obchodzi mnie nawet Starforce, mimo że denerwujące jest trzymanie cały czas DVD w napędzie. Nie obchodzi mnie nawet zabezpieczenie antypirackie- o ile nie zatrzymuje mnie ono od korzystania gry w sposób, jaki *ja* chcę. Chodzi mi głównie o to, że deweloperzy nie powinni powstrzymywać PCtowych graczy od zmiany sprzętu(Spore, Far Cry 2), jako że jest to GŁÓWNY powód grania na PC. Osobiście uważam, że tego typu postępowanie łamie prawa konsumenckie, ale sami akceptujemy te spartańskie warunki akceptując przy każdej instalacji EULA.

Zagrywki jak w Hellgate:London (gra posiadała pewnego rodzaju spyware który zbierał informacje o komputerze i wysyłał je do producenta- w jakim celu? Marketingowym, oczywiście. Gra posiadała system reklam, których zawartość była oparta na marce sprzętu, którego używasz, jakie strony odwiedzasz itp.) również są niedopuszczalne.

DRM na PC można porównać do kupowania *dożywotniego* biletu na żarcie w konkretnej restauracji, ale tylko na 3 posiłki. Po kupieniu 3 posiłków musisz zadzwonić do właściciela restauracji, przygotować paragony, dowód że jesteś właścicielem biletu i dowód, że nie byłeś od tamtego czasu w żadnej innej restauracji. Potem oddaje ci w pełni aktywowany kupon, ponownie na 3 posiłki.

Jest to o tyle absurdalne, ponieważ jest to totalnym zaprzeczeniem tego, czym jest granie na PC. Jak mam rozumieć to, że po zmianie sprzętu producent zabiera mi jedną z aktywacji? Czasami mam ochotę zagrać na grę sprzed 6-7 lat. Być może chciałbym tak zrobić ze Spore(którego notabene nie posiadam), ale nie mogę,b o w ciągu tych 6-7 lat zdecydowanie zmienię sprzęt więcej niż 3 razy.

I co to za pomysł z usuwaniem zabezpieczeń po jakimś czasie od premiery? Co, już ich nie potrzebujecie? Aaa, sądzicie, że teraz więcej osób zdecyduje się na zakup? OCZYWIŚCIE, ŻE TAK, więc jaki był cel pakowania kasy w zabezpieczenia?

The Angry Videogame Nerd

…Czyli James Rolfe, jedna z moich ulubionych postaci internetowych. Kim jest Nerd? Maniakiem gier na konsolę NES(w Polsce znanym głównie pod nazwą Pegazus), a jednocześnie gość z wyraźną skłonnością do agresji i skojarzeń koprofilskich. Czym wybija się na tle innych recenzentów? Można powiedzieć, że samym sobą. Z tego co wiem, to jako pierwszy w Sieci  zaczął wyżywać się na 20letnich grach, przez co widz odczuwa zarówno nutkę nostalgii jak i niepochamowaną chęć do wybuchnięcia śmiechem przez wątpliwą jakość tworów na Atarynkę czy Commodora. Osobiście polecam obejrzeć starsze odcinki, gdyż w nowszych powracają postacie i nawiązania znane z poprzednich recenzji.

Właśnie, postacie. Na potrzeby filmów Nerd przywołuje czasami przyjaciół(Kale Justin, czyli twórca chwytliwej piosenki tytułowej, Super Mecha Death Christ 2000 BC Version 4.0 Beta, czyli dosyć oryginalne przedstawienie Zbawcy czy Shit Pickle, czyli… hm, wygooglajcie może sami ). Czasami jednak pojawiają się też niespodziewani goście (Królik Bugs, Freddy Kruger, gość z „Haloween” i „Piątku 13″), którzy zamieniają żywot Nerda w (jeszcze gorszy) koszmar. I pomyśleć, że cała seria zaczęła się od zrobienia „jajcarskiej” recenzji wyłącznie dla znajomych, a obecnie zyskuje więcej odtwarzań niż trailer do Modern Warfare 2…

The Nostalgia Critic

Ze wszystkich postaci stworzonych przez Douga Walkera zdecydowanie jedną z lepszych jest właśnie ta. Nostalgia Critic to zrzędliwy, łatwy do sprowokowania facet, który recenzuje „hity” kinowe lat 80 i 90. Znaki rozpoznawcze- czarna czapka, niechlujnie zawiązany krawat, okulary. Każdy odcinek rozpoczyna(i kończy) się zdaniem „I’m the Nostalgia Critic, I remember it, so you don’t have to.” Krytyk stał się o wiele popularniejszy po walce(oczywiście nakręconej z dużą dozą ironii, co nie przeszkadzało niektórym „fanom” w objeżdżaniu po obu postaciach) ze wspomnianym wcześniej Nerdem, co skończyło się nakręceniem filmu „ThatGuyWithTheGlasses Team Brawl”, w którym nastąpiła ostateczna walka Jamesa i Douga. Po długotrwałym pojedynku oboje zakopują topór wojenny, a pokój ten przypieczętowała wspólna recenzja koncertu(!) Żółwi Ninja. Polecam częste odwiedzanie jego strony głównej, gdyż recenzje pojawiają się mniej więcej  co tydzień, a poza samym Krytykiem na stronie ThatGuyWithTheGlasses znajdziecie mnóstwo innych postaci, w tym chociażby Chestera A. Buma czy samego TegoGościaWOkularach, który odpowiada na pytania czytelników. Polecam!

PS *KLIK*

The Spoony Experiment

Noah Antwiler to ktoś o wiele bardziej zróżnicowanej twórczości niż panowie wyżej. Spoony recenzuje stare gry, nowe gry, stare filmy, nowe filmy, odpowiada na pytania, robi pisane recenzje… Dla każdego coś się znajdzie. Największą różnicą między nim a Nerdem i Krytykiem jest…długość kolejnych filmów. Noah bardzo rzadko nawija przez mniej niż 25 minut (jego najdłuższa recenzja trwa ponad 5 godzin,  [podzielona na 6 odcinków] kiedy grając w Phantasmagorię II przeszedł ją całą wytykając błędy i nieścisłości). Kolejną różnicą jest to, że Noah opisuje głównie gry… pecetowe, co jest rzadkością jeśli chodzi o internetowych recenzentów. Niewiarygodną zaletą jego recenzji jest to, że nie widać w nich, że są wyreżyserowane. Potrafi przekazać złość i inne uczucia graczy i widzów filmowych w taki sposób, że momentalnie jesteśmy w stanie zrozumieć jego ból, a czasami wręcz śmiech przez łzy spowodowany błędami reżyserki lub gry. Jest po prostu LUDZKI. A jednocześnie nieludzko zabawny. Niezależnie od tego, co Spoony zrobi, każdy jego film rozwala. Na rozgrzewkę polecam TEN(*klik*) film.

Zero Punctuation

Ben „Yahtzee” Croshaw to Australijczyk brytyjskiego pochodzenia. Podstawową zaletą jego recenzji jest niespotykana nigdzie indziej forma- sam Ben nawija z prędkością karabinu maszynowego, a w przedstawieniu akcji pomaga mu komiks który sam tworzy na potrzeby recenzji. Trudno to ubrać w słowa, trzeba to po prostu zobaczyć. Jest to też twórca najbardziej wymagający, potrzebna jest ogromna znajomośc języka angielskiego, a przy tym dość nietypowe poczucie humoru. Yahtzee często objeżdża gry ogromnego kalibru (Little Big Planet, GTA IV), a dostrzega iskrę geniuszu w grach mniej znanych(Painkiller- polska produkcja; po jego recenzji w sklepie Amazon sprzedaż tej gry wzrosła o 7400%). Kolejne odcinki pojawiają się co środę około 18. Dlaczego warto? Chociażby po to, aby oderwać się od sztampowych maksymalnych ocen dla chociażby Obliviona na stronach internetowych i czasopismach, zdjąć klapki z oczu i zobaczyć Smutną Prawdę™

Jelonek

Nie sposób opisać słowami tego występu. Jeśli miałbym próbować, byłoby to tylko kilka słów: Energia, rozpierdol, JELON CZADU! Równie energicznego koncertu na Woodzie chyba nie było (no, może poza Volbeat, o którym za chwilę). Pogo (czy może to był Pogonini?) rozwalało, a tłum ludzi krzyczący „JE-LO-NEK” brał za serce nie tylko Michała, ale także porywał ze sobą całą widownię. Setlista była świetna, wyraźnie ułożona pod Woodstockowiczów: pamiętam Akkę, Pogrzeb wampira, Balet słoni, War in Kids Room, BaRock.  Miłą ciekawostką był cover „Sad but true” Metalliki, ale według mnie został spieprzony przez wokalistę, któremu myliły się słowa, co zostawiało śpiewającą widownię w stanie głębokiej konfuzji.  Mimo tej drobnej wpadki, występ Jelona był jednym z powodów, dla których pojechałem na Wooda, i nie zawiodłem się. Zdecydowanie jeden z lepszych Woodstockowych koncertów, a dla mnie zdecydowany kandydat do nagrody Złotego Bączka!

Volbeat

Jeśli Jelonek był energiczny, to naprawdę nie wiem jak określić występ Volbeat. Nie wiem, czy spowodowane to było praktycznie brakiem przerw między utworami, czy SZALEJĄCĄ widownią, ale w trakcie koncertu nie dało się złapać tchu. Volbeat już drugi raz występuje w Polsce, jednak jak stwierdził Michael Poulsen, wokalista, polska widownia jest najlepszą przed jaką grali, i ani trochę się im nie dziwię. Podczas „Hallelujah Goat” strasznie ciężko było wytrwać pod sceną, gdyż wszechobecni pogujący przyjęli taktykę znaną z futbolu amerykańskiego, tj. „przed siebie i nie patrz na nikogo” .  Nie żebym miał coś przeciwko, ale siniaki jednak trochę bolą. ;p Ale do ad remu- na setliście zabrakło mi Mary Ann’s Place i Maybellene I Hofteholder, jednak i bez nich występ był GENIALNY.  Przy Sad Man’s Tongue cała widownia ryczała razem z Michaelem, można nawet pokusić się o stwierdzenie,  że to MY wykonaliśmy ten utwór.  Podobnie było z Pool of Booze, Booze, Booza, której refren nadal rozbrzmiewa w mojej głowie. Swoją drogą, Volbeat zgarnął też chyba najwięcej ludzi pod sceną ze wszystkich zespołów, bo ręce było widać nawet przy wiosce piwnej, do której od sceny było spokojnie z 80 metrów. Ogólnie mówiąc- jak nie Jelon, to błagam- Volbeat, wróć w 2010!

Możdżer Danielsson Fresco Trio

Z powodów pogodowych(tym razem burza około 11 w nocy, zdecydowanie nie polecam) nie mogłem być pod sceną, jednak i z pola namiotowego dało się odczuć niewiarygodną atmosferę występu. Nikt nie pogował, co w tym wypadku uważam za wielką zaletę. Był cover Nirvany, było kilka utworów z solowej płyty Możdżera. Jeden z najbardziej klimatycznych występów Wooda, nie wiem, czy to wina ulewy czy samych muzyków, prawdopodobnie i tego, i tego. Podziwiam ich głównie za to, że jest to grupa zdecydowanie nie dla wszystkich na Woodstocku, a mimo to widownia doceniła ten rodzaj muzyki, co na pewno ucieszyło zarówno trio, jak i samego Owsiaka. Szczerze mówiąc, to o wiele bardziej podobał mi się występ Możdżera w lubelskiej Filharmonii, ale i ten był bardzo dobry. Więcej tego typu wystąpień na Woodzie!

Dub FX

…Czyli chyba jedyny wykonawca, na którym się lekko zawiodłem. Po obejrzeniu paru występów na YouTube i przesłuchaniu paru kawałków z płyty oczekiwałem czegoś wielkiego, a wyszło… No właśnie, jak? Dla mnie średnio. Być może to wina zestresowania samego wykonawcy, który po raz pierwszy stanął przed tak wielką widownią, ale… niesmak pozostaje. Na tle całego występu zdecydowanie wybił się kawałek Sooth Your Pain, który porwał zarówno mnie jak i ludzi pod sceną, a i komentarze dotyczące tegoż występu są dość przychylne. Co mi nie pasowało? Nie mam pojęcia, zabrakło jakiegoś „kopa”, większej dawki energii, nie wiem. Może stałem się  bardziej wymagający po występach Volbeat i Jelonka? Nic to, może w Sopocie lepiej się Dub FX powiedzie.

PS Pozdrawiam wszystkich obecnych spod Kurwy Mać, wszystkich Winylowiczów, i wszystkich tych, co na Woodstocku z powodów różnych być nie mogli.

PS2 „oddajcie Pedobeara, jebane chuje! Gdzie jest nasz Pedobear? Oddajcie go chuje!” ;(

Mało jest seriali o typowo złych ludziach. Praktycznie nigdy nie możemy stwierdzić, że bohater nie ma w sobie choć odrobiny dobra. Co zatem sądzić o kimś, kto jest seryjnym mordercą, a jednocześnie pracuje w wydziale zabójstw w Miami? Czy można zaufać komuś, kto niczym Dr. Jekyll zmienia się z wzorowego policjanta w sadystycznego mordercę?

Takie pytania zadałem sobie ja sam po obejrzeniu pierwszego odcinka “Dextera”. Odpowiedź na te pytania nie jest jednoznaczna. Tytułowy bohater, Dexter Morgan, został adoptowany. Jego przybrany ojciec, Harry, niemal od początku zauważył u swego syna skłonności sadystyczne- przykładem może być zabicie psa sąsiadów, który zbyt donośnie szczekał w nocy. Harry jednak nauczył Dextera obracania swoich “pasji” ku dobrym(?) celom- miał zabijać ludzi, którzy na to zasłużyli. Ojciec nauczył go jeszcze czegoś innego- udawania emocji, przez co Dexter może nadal żyć w społeczeństwie jak zwykły człowiek. Morgan podąża za wskazówkami danymi mu przez ojca- tzw. Kodeksem Harrego. Według jego zasad ofiary Dextera same muszą być mordercami- ludźmi, którzy zabili bez wyrzutów sumienia ani żalu. Przed wykonaniem egzekucji musi się jednak upewnić, że dany zbrodniarz jest winny. Ogromną zaletą serialu jest trzymanie widza w napięciu. Patrząc na codzienną rutynę Dextera ciężko nam uwierzyć w jego „ciemną” stronę. Poprzez częste zwroty akcji (zwłaszcza w 2 sezonie) trudno oderwać wzrok od telewizora(monitora? ), a pierwszoosobowa narracja (niejednokrotnie jesteśmy świadkami rozmyślań Morgana i jego motywów) jeszcze bardziej potęguje wrażenie uczestniczenia w każdym odcinku. To wszystko, plus szczypta czarnego humoru, to przepis na świetny i jedyny w swoim rodzaju serial kryminalny widziany oczami zabójcy. Polecam.

Leverage (Uczciwy Przekręt)

Co uzyskamy łącząc złodzieja, hakera, mistrza walki wręcz, zawodowego kłamcę i gościa, który nimi wszystkimi dowodzi? Świetny serial z elementami komedii. Główny bohater, a jednocześnie „szef” organizacji Leverage to były agent ubezpieczeniowy- Nathan Ford. On i cała jego ekipa używa swoich zdolności aby pomóc „biednym i potrzebującym” odzyskać ciężko zarobioną mamonę i/lub ważne dla nich przedmioty. Sam serial pełen jest gagów, smaczków i nawiązań(chociażby do gry World of Warcraft), przez co odpręża i nie jest tak wymagający jak chociażby wspomniany niżej The Wire. Akcja opiera się zasadniczo na 3 „aktach”- spotkanie z poszkodowanym, przygotowanie akcji, a następnie jej wykonanie.  Głównym wątkiem pozostaje jednak zemsta Nathana na jego poprzednim szefostwie- odmówili oni bowiem sfinansowania operacji jego syna, przez co ten zginął, a Nate popadł w alkoholizm. Często wykonanie roboty wymaga połączenia zdolności bohaterów- w czasie gdy kłamca odwraca uwagę strażników, złodziej kradnie wartościowy obraz etc. Wydaje się, że to prosty zamysł, ale w czasie oglądania nie zwraca się na to uwagi. Fabuła nie ma jednoznacznej ciągłości, każdy odcinek to inna sprawa i coraz więcej kasy do zgarnięcia, zarówno przez poszkodowanych(którzy często dostają to, co im odebrano + „skromny” bonus) jak i złodziejom.Bohaterów trudno nie lubić- haker Hardison, mimo iż rozwala serwery Pentagonu i NSA 5 klepnięciami w klawiaturę z poziomu Internet Explorera powala swoją osobowością, długowłosy Eliot Spencer brał lekcje sztuk walki chyba u samego Chucka Norrisa, a złodziejka Parker porusza się z gracją kota i z chęcią wykonuje potrójne salta w tył aby uniknąć promieni lasera uruchamiającego alarm. Z przyjemnością informuję, że niedawno rozpoczął się drugi sezon. Obejrzyjcie, bo warto.

The Wire

Od razu mówię- The Wire to bardzo trudny w odbiorze serial. Na tyle trudny, że po paru odcinkach pierwszego sezonu odrzuciło mnie zupełnie. Kiedy jednak znalazłem więcej czasu, obejrzałem całość od początku. I wsiąkłem.  Mimo, iż serial nie uzyskał wielu nagród od publiczności, to przez wielu krytyków jest uznawany za jeden z najlepszych seriali wszech czasów.  Ale do ad remu. Każdy sezon The Wire skupia się na innym aspekcie życia w mieście Baltimore. Niezależnie czy chodzi o handel narkotykami, przemyt ludzi, skorumpowanych urzędników czy system szkolnictwa, to każdy odcinek gęsty jest od klimatu. Czym The Wire wyróżnia się na tle innych seriali? Chociażby całkowitym brakiem ścieżki muzycznej(poza główny motywem). To, co słyszymy w głośnikach, jest tym, co słyszą bohaterowie na ekranie. Jednak jak powiedział sam reżyser, David Simon: „Ten serial jest tak naprawdę przedstawieniem amerykańskiego miasta i  żyjących w nim ludzi. Mówi o wpływie instytucji na odrębne jednostki, mówi o tym, że niezależnie czy jesteś policjantem, prawnikiem, dilerem czy politykiem, to nadal siedzisz po uszy w jednej wielkiej korporacji i musisz ustosunkować się do jej zasad”. Głównym celem twórców było stworzenie wiarygodnych i realistycznych bohaterów. Aktorzy obsadzający role bardzo rzadko znani są z innych produkcji, przez co nie mamy uprzedzeń do aktora poprzez przez poprzednie role. (Nie wiecie o co chodzi? A z czym wam się kojarzy Chuck Norris albo Bruce Willis?). W przeciwieństwie do innych seriali, The Wire pokazuje całą prawdę o policjantach. Motywuje ich bowiem nie chęć do ochrony ludzi, lecz przeświadczenie, że są bardziej inteligentni niż przestępcy. Część oficerów jest brutalnych, zapatrzonych w siebie, utopionych w biurokracji i kontaktach w polityce. Podobnie inaczej niż gdziekolwiek indziej przedstawieni są przestępcy- ich motywem nie jest zdobycie mnóstwa pieniędzy czy krzywdzenie innych- wielu z nich nie ma wyboru, wszyscy zaś posiadają ludzką moralność i często wahają się przed wykonaniem rozkazu. The Wire często nazywany jest „ekranizacją powieści”. Tak jak każdy fragment informacji jest ważny dla policjantów, tak każdy odcinek serialu odkrywa kolejne karty dla widzów.

Oz

Nie wiem jak wy, ale ja nie mogłem przesiedzieć przez więcej niż jeden odcinek Prison Breaka. Mało wiarygodni aktorzy, przesłodzeni więźniowie, a prawdy o prawdziwym pierdlu tam tyle, co kot napłakał. Na ratunek całe szczęście nadszedł Oz.

Oz, a właściwie Oswald State Correctional Facility to więzienie o zaostrzonym rygorze.  Większość wątków rozgrywa się jednak w Emerald City, eksperymentalnym oddziale więzienia mającym na celu resocjalizację więźniów i nauczenie ich odpowiedzialności. Teoretycznie „Em City” jest non-stop kontrolowane przez strażników, prawda jest jednak taka,  że od początku istnieją tam podziały rasowe i społeczne. Narratorem w serialu jest Augustus Hill, jeden z więźniów, zatrzymany za handel narkotykami i morderstwo. Pojawia się on w surrealistycznych wręcz fragmentach i przedstawia nowych więźniów, nastraja też widzów na ogólny temat odcinka. Kiedy pojawia się nowy więzień, Hill staje się narratorem wszechwiedzącym- zna każde występki, przeszłość, a także numer więzienny i wyroki danych zbrodniarzy. Można powiedzieć, że Augustus jest czymś w rodzaju chóru w antycznym teatrze greckim- zwraca się bezpośrednio do widza i komentuje zwroty w fabule czy wyjaśnia zawiłe czasami wątki. Świat Oz jest brudny. Tu nie ma miejsca dla wypielęgnowanych facecików a’la Prison Break. To świat gwałtów, korupcji, morderstw i handlu narkotykami. To świat, w którym twoim celem jest przeżycie kolejnego dnia. To świat brutalnych egzekucji(chociażby bardzo mocna scena ukrzyżowania(!) jednego z więźniów przez neo-nazistów) i chorych ambicji. Aby pozostać żywym musisz mieć znajomości albo być, mówiąc bez ogródek, więzienną kurwą, jednak wtedy należy przygotować się na nieustanne docinki współwięźniów. Tutaj nie możesz zniknąć.  Nie możesz uciec ani zapaść się pod ziemię. Musisz być.

]]> http://neon25.wordpress.com/2009/07/20/dla-oka-czesc-2-%e2%80%93-seriale/feed/ 2 neon25 dexter dexter2 leverage leverage2 the wire thewire2 oz oz3 http://neon25.wordpress.com/2009/07/07/dla-oka-czesc-1-seriale/ http://neon25.wordpress.com/2009/07/07/dla-oka-czesc-1-seriale/#comments Tue, 07 Jul 2009 20:43:59 +0000 Neon http://neon25.wordpress.com/?p=23 ]]> Wakacje. Czas relaksu, wypoczynku i ogólnego rozleniwienia. Jeśli znudzi się wam granie w piłkę z kumplami tudzież chodzenie z nimi na piwo Kubusia(sorry, Szwedo ;p) , możecie odrobić zaległości filmowe. W tym wpisie skupię się na serialach, których jestem oddanym fanem i dzięki którym nawet najbardziej beznadziejny dzień może wydać się trochę lepszy.

24 godziny

Czyli, ogółem mówiąc, genialny serial sensacyjny. Główny bohater to Jack Bauer, były agent CIA, do 5 sezonu agent CTU(Counter Terrorist Unit). Bauer często odwala całą robotę jako jednoosobowa armia, aby uchronić Stany Zjednoczone od terrorystów. Serial pokazuje też działania innych agentów CTU, członków Białego Domu i samych terrorystów zamieszanych w główną fabułę. 24 jest pewnego rodzaju thrillerem- każda akcja jest ukazana w czasie rzeczywistym, tj. każda minuta trwania odcinka odpowiada minucie życia bohaterów. Każdy sezon opowiada inną historię, za każdym razem rozbudowaną i złożoną, z mnóstwem niespodziewanych zwrotów akcji. W świecie „24″, podobnie jak w naszym, nie ma podziału na czerń i biel. Bohaterowie często są zmuszeni do ogromnych poświęceń, niejednokrotnie muszą wybrać „mniejsze zło”. Na pewno jedną z wielu zalet 24 jest to, że trzyma widza w napięciu. Czasami klimat jest tak gęsty, że ma się wrażenie, że nawet mrugnięcie okiem spowoduje stratę jakiejś ważnej informacji, symbolu, znaku.  Bohaterowie są wiarygodni, mimo iż wielu ludzi porównuje Jacka Bauera do Chucka Norrisa, i jest w tym trochę prawdy(Bauer zdaje się nie mieć wrażliwości na ból, a jeśli ją ma, to w znacznym stopniu przewyższa tą ludzką).

Być może po moim opisie pomyślicie, że 24 jest kiczowate, ale dajcie mu szansę. Zapewniam, że da wam rozrywkę na wieele godzin. Jeśli chodzi o mnie, to polecam sezony 2, 3, 4, 5 i 7, jednak wszystkie trzymają równy, wysoki poziom. Ciekawostką jest to, że w 7 sezonie wystąpił Jon Voight, co samo w sobie świadczy o wielkości tego serialu.

Burn Notice (Tożsamość Szpiega)

Mój obecny faworyt do tytułu najlepszej mieszanki dobrej komedii, Jamesa Bonda, MacGyvera i Bruce’a Campbella w jednym.  Tytułowe „burn notice” to coś w rodzaju trafienia na czarną listę rządu- osoba, która na niej jest traci wszystko: pieniądze, karty kredytowe, przebieg pracy. Na tą właśnie listę trafia Michael Westen, szpieg, w czasie jednej ze swoich misji w Nigerii. Po efekt(o/y)wnej ucieczce z łap oprychów i wejściu do samolotu, budzi się w Miami u boku swojej ex-dziewczyny Fiony. Czyżby zły sen? Niestety nie. Michael jest pod stałą obserwacją FBI i nie może opuścić miasta, a cały jego majątek przepadł. Chcąc dowiedzieć się, dlaczego i przez kogo został „spalony”, Westen rozpoczyna pracę jako prywatny detektyw/szpieg/najemnik dla przeróżnych osób z Miami aby uzyskać fundusze na popchnięcie własnego śledztwa do przodu. W czasie swoich dochodzeń Westen zmaga się z zabójcami, profesjonalnymi złodziejami, dilerami narkotyków czy porywaczami. Często pojawiają się też sceny a’la wspomniany wcześniej MacGyver- bohaterowie muszą użyć improwizowanych, często uszkodzonych urządzeń aby wykonały robotę za droższe i trudniejsze do znalezienia przedmioty. Westen to typowy agent- jest cyniczny, lepią się do niego kobiety, doskonale zna sztuki walki i świetnie posługuje się zarówno bronią jak i słowem. W przeciwieństwie do jego (eks)dziewczyny Fiony często próbuje znaleźć pokojowe rozwiązanie, Fiona zaś woli najpierw strzelać, a później zadawać pytania.(W serialu nazywana jest „trigger-happy ex-girlfriend”. Wnioski wyciągnijcie sami.)

Ogółem mówiąc- fanom dobrego humoru, filmów szpiegowskich i Bruce’a Cambella (tutaj w roli kumpla Michaela- Sama) zdecydowanie polecam z Burn Notice się zapoznać.

Fringe

Każdemu może się znudzić „Z Archiwum X”. Duet Muldera i Scully na dłuższą metę męczył, jednak dotychczas nie było serialu o podobnej tematyce, który byłby równie klimatyczny. Na szczęście w tym roku ktoś inteligentny wypełnił tę lukę- i tak powstał Fringe. Serial przedstawia losy Olivii Dunham, agentki FBI, która wkrótce dołącza do oddziału Fringe. Dywizja ta używa sposobów ze  „skrajów świadomości”(bo tak można mniej więcej przetłumaczyć angielski tytuł) oraz taktyki FBI aby wyjaśnić „The Pattern”  – serię niewyjaśnionych, często przerażających zjawisk występujących na całym świecie.

The Pattern ma związek z Massive Dynamic- wiodącą firma posiadającą patenty na wiele nowych i ważnych wynalazków- chociażby w pełni sprawne mechaniczne ręce dla ofiar wypadków. Olivii pomaga Walter Bishop- genialny, lecz chory psychicznie naukowiec, który znany jest z pracy nad zjawiskami paranormalnymi oraz jego syn Peter. W trakcie trwania sezonu okazuje się, że głównym wrogiem jest grupa terrorystyczna ZFT,  specjalizująca się w atakach biologicznych. To ona stoi za atakami w celu, cytując, „przygotowania świata na Osobliwość”, czyli punkt w przyszłym rozwoju cywilizacji,  w którym postęp technologiczny przyspiesza poza możliwość zrozumienia dzisiejszego człowieka. Łącznikiem między ZFT a Massive Dynamic jest lek, Cortexiphan, przygotowany przez Waltera i jego byłego współpracownika, Williama Bella(który obecnie jest szefem Massive Dynamic). Wkrótce okazuje się, że lek ten testowany był na dzieciach, w tym na bohaterce- Olivii.

Pierwszy sezon kończy się dość potężnym cliffhangerem(oczywiście nic nie zdradzę, bo odebrałoby to wam przyjemne uczucie opadu szczęki do podłogi), więc tak naprawdę nie jest wyjaśnione nic. Dobra wiadomość to ta, że we wrześniu kolejny sezon. Zła wiadomość to ta, że pierwszy odcinek jest tragiczny, wręcz rozwala swoją nielogicznością, przez co serial mógł stracić mnóstwo widzów. Dlatego zaprawdę powiadam wam- nie zrażajcie się od razu, późniejsze odcinki są duuuuużo lepsze. Dla fanów „Z Archiwum X”- cud, miód i orzeszki solone.

To koniec na dziś, w kolejnym odcinku opowiem wam o jeszcze jednej garstce seriali, a w jeszcze kolejnym…. To już dowiecie się sami.

]]> http://neon25.wordpress.com/2009/07/07/dla-oka-czesc-1-seriale/feed/ 3 neon25 24 241 burn notice burn notice1 fringe fringe2 http://neon25.wordpress.com/2009/07/05/zle-milego-poczatki/ http://neon25.wordpress.com/2009/07/05/zle-milego-poczatki/#comments Sun, 05 Jul 2009 23:05:36 +0000 Neon http://neon25.wordpress.com/?p=3 ]]> Jak już kopiować, to na całą masę. Po założeniu konta na T(w)itterze i RateYourMusic, czas na bloga. Będzie aktualizowany wtedy, kiedy mi się zachce, a i to nie zawsze. Kiedyś na blogu onetowym pisałem opowiadania (które spotkały się z, o dziwo, pozytywnym odzewem), teraz gdzieś gniją w otchłani Sieci.

Na blogu będę zamieszczał to co mnie cieszy/wkurza/smuci/zadziwia/powoduje opad szczęki itepe.

Nic to, jedziemy.

PS Logo bloga jest bezczelnie zerżnięte z okładki jednej z moich ulubionych płyt, tj. Man with a Movie Camera grupy The Cinematic Orchestra.